گفتا که پرسش های ما بیرون ز گوش است و دهن

دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن

صد حور خوش داری ولی بنگر یکی داری چو من

گفتم صلای ماجرا ما را نمی پرسی چرا

گفتم ز پرسش تو بحل باری اشارت را مهل

گفت از اشارت های دل هم جان بسوزد هم بدن

گفتم که چونی در سفر گفتا که چون باشد قمر