نشنیده ای شب تا سحر آن ناله های زار من

ای دل شکایت ها مکن تا نشنود دلدار من

ای دل نمی ترسی مگر از یار بی زنهار من

ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من

یادت نمی آید که او می کرد روزی گفت گو

می گفت بس دیگر مکن اندیشه گلزار من

اندازه خود را بدان نامی مبر زین گلستان