وانگه ببینی گوهری در جسم چون خاشاک من

جامی که تفش می زند بر آسمان بی سند

دانی چه جوشش ها بود از جرعه اش بر خاک من

آن باده بر مغزت زند چشم و دلت روشن کند

عالم چو مرغی خفته ای بر بیضه پرچوژه ای

زان بیضه یابد پرورش بال و پر املاک من

روزی که مرغ از یک لگد از روی بیضه برجهد