هفت آسمان فانی شود در نو بیضه پاک من

عالم چو مرغی خفته ای بر بیضه پرچوژه ای

زان بیضه یابد پرورش بال و پر املاک من

روزی که مرغ از یک لگد از روی بیضه برجهد

خری که او را نیست بن می گوید ای خاک کهن

دامن گشا گوهرستان کی دیده ای امساک من

در وهم ناید ذات من اندیشه ها شد مات من