در وهم ناید ذات من اندیشه ها شد مات من

هفت آسمان فانی شود در نو بیضه پاک من

خری که او را نیست بن می گوید ای خاک کهن

دامن گشا گوهرستان کی دیده ای امساک من

جز احولی از احولی کی دم زند ز اشراک من

خامش که اندر خامشی غرقه تری در بی هشی

گر چه دهان خوش می شود زین حرف چون مسواک من