خامش که اندر خامشی غرقه تری در بی هشی

دامن گشا گوهرستان کی دیده ای امساک من

در وهم ناید ذات من اندیشه ها شد مات من

جز احولی از احولی کی دم زند ز اشراک من

گر چه دهان خوش می شود زین حرف چون مسواک من