جز احولی از احولی کی دم زند ز اشراک من

خری که او را نیست بن می گوید ای خاک کهن

دامن گشا گوهرستان کی دیده ای امساک من

در وهم ناید ذات من اندیشه ها شد مات من

خامش که اندر خامشی غرقه تری در بی هشی

گر چه دهان خوش می شود زین حرف چون مسواک من