همی کرد نخچیر و یادش نبود

سوم از جوانمردیش بی گمان

رها کرد زو دست و آمد به دشت

چو شیری که بر پیش آهو گذشت

ازان کس که با او نبرد آزمود

همی دیر شد تا که هومان چو گرد

بیامد بپرسیدش از هم نبرد