چو شیری که بر پیش آهو گذشت

یکی از دلی و دوم از زمان

سوم از جوانمردیش بی گمان

رها کرد زو دست و آمد به دشت

همی کرد نخچیر و یادش نبود

ازان کس که با او نبرد آزمود

همی دیر شد تا که هومان چو گرد