ای جان پیش از جان ها وی کان پیش از کان ها

ای شاخه ها آبست تو وی باغ بی پایان من

یک لحظه داغم می کشی یک دم به باغم می کشی

پیش چراغم می کشی تا وا شود چشمان من

ای آن بیش از آن ها ای آن من ای آن من

چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست

اندیشه ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من