شه شمس تبریزی مگر چون بازآید از سفر

شمشیر تو بر نای من حیف است ای شاه جهان

کو حلق اسماعیل تا از خنجرت شکری کند

جرجیس کو کز زخم تو جانی سپارد هر زمان

یک چند بود اندر بشر شد همچو عنقا بی نشان