کو حلق اسماعیل تا از خنجرت شکری کند

ای من فدای تیر تو ای من غلام آن کمان

زخم تو در رگ های من جان است و جان افزای من

شمشیر تو بر نای من حیف است ای شاه جهان

جرجیس کو کز زخم تو جانی سپارد هر زمان

شه شمس تبریزی مگر چون بازآید از سفر

یک چند بود اندر بشر شد همچو عنقا بی نشان