گویم ای داده دوا لایق هر رنج و عنا

کیست که داند جز تو بند و گشای دل من

گوید نی تازه شوی بی حد و اندازه شوی

تازه تر از نرگس و گل پیش صبای دل من

نیست مرا جز تو دوا ای تو دوای دل من

میوه هر شاخ و شجر هست گوای دل او

روی چو زر اشک چو در هست گوای دل من