بیش مکن تو دود را شاد مکن حسود را

ای شده از جفای تو جانب چرخ دود من

جور مکن که بشنود شاد شود حسود من

وه که چه شاد می شود از تلف وجود من

تلخ مکن امید من ای شکر سپید من

تا ندرم ز دست تو پیرهن کبود من