عقل نخواهم و خرد دانش او مرا بس است

آتش رفت بر سرم سوخته شد کلاه من

گفت که از سماع ها حرمت و جاه کم شود

جاه تو را که عشق او بخت من است و جاه من

نور رخش به نیم شب غره صبحگاه من

لشکر غم حشر کند غم نخورم ز لشکرش

زانک گرفت طلب طلب تا به فلک سپاه من