زانک گرفت طلب طلب تا به فلک سپاه من

عقل نخواهم و خرد دانش او مرا بس است

نور رخش به نیم شب غره صبحگاه من

لشکر غم حشر کند غم نخورم ز لشکرش

از پی هر غزل دلم توبه کند ز گفت و گو

راه زند دل مرا داعیه اله من