در برت آن چنان کشم کز بر و برگ وارهی

گفت تو را نه بس بود نعمت بی کران من

برگ نداشتم دلم می لرزید برگ وش

گفت مترس کآمدی در حرم امان من

تا همه شب نظر کنی پیش طرب کنان من

بر تو زنم یگانه ای مست ابد کنم تو را

تا که یقین شود تو را عشرت جاودان من