برگ نداشتم دلم می لرزید برگ وش

طره توست چون کمر بسته بر این میان من

عشق برید کیسه ام گفتم هی چه می کنی

گفت تو را نه بس بود نعمت بی کران من

گفت مترس کآمدی در حرم امان من

در برت آن چنان کشم کز بر و برگ وارهی

تا همه شب نظر کنی پیش طرب کنان من