طره توست چون کمر بسته بر این میان من

از تو جهان پربلا همچو بهشت شد مرا

تا چه شود ز لطف تو صورت آن جهان من

تاج من است دست تو چون بنهیش بر سرم

عشق برید کیسه ام گفتم هی چه می کنی

گفت تو را نه بس بود نعمت بی کران من

برگ نداشتم دلم می لرزید برگ وش