در ره و منهج خدا هست خدای یار جان

تافتن شعاع تو در سر روزن دلی

تبصره خرد بود هر دم اعتبار جان

از غم دوری لقا راه حبیب طی شود

گلبن روی غیبیان چون برسد بدیده ای

از گل سرخ پر شود بی چمنی کنار جان

لاف زدم که هست او همدم و یار غار من