گلبن روی غیبیان چون برسد بدیده ای

تبصره خرد بود هر دم اعتبار جان

از غم دوری لقا راه حبیب طی شود

در ره و منهج خدا هست خدای یار جان

از گل سرخ پر شود بی چمنی کنار جان

لاف زدم که هست او همدم و یار غار من

یار منی تو بی گمان خیز بیا به غار جان