یار منی تو بی گمان خیز بیا به غار جان

گلبن روی غیبیان چون برسد بدیده ای

از گل سرخ پر شود بی چمنی کنار جان

لاف زدم که هست او همدم و یار غار من

گفت اناالحق و بشد دل سوی دار امتحان

آن دم پای دار شد دولت پایدار جان

باغ که بی تو سبز شد دی بدهد سزای او