گر چه کثیف منزلم شد وطن تو این دلم

صید توایم و ملک تو گر صنمیم وگر شمن

هر نفس از کرانه ای ساز کنی بهانه ای

هر نفسی برون کشی از عدمی هزار فن

رحمت مومنی بود میل و محبت وطن

دشمن جاه تو نیم گر چه که بس مقصرم

هیچ کسی بود شها دشمن جان خویشتن