جانب خویش نگذرم در رخ خویش ننگرم

زود روان روان شود در پی تو روان من

بنده ام آن جمال را تا چه کنم کمال را

بس بودم کمال تو آن تو است آن من

زانک به عیب ننگرد دیده غیب دان من

چشم مرا نگارگر ساخت به سوی آن قمر

تا جز ماه ننگرد زهره آسمان من