من چو که بی نشان شدم چون قمر جهان شدم

تا جز ماه ننگرد زهره آسمان من

چون نگرم به غیر تو ای به دو دیده سیر تو

خاصه که در دو دیده شد نور تو پاسبان من

دیده بود مگر کسی در رخ تو نشان من

شاد شده زمان ها از عجب زمانه ای

صاف شده مکان ها زان مه بی مکان من