دیده بود مگر کسی در رخ تو نشان من

چون نگرم به غیر تو ای به دو دیده سیر تو

خاصه که در دو دیده شد نور تو پاسبان من

من چو که بی نشان شدم چون قمر جهان شدم

شاد شده زمان ها از عجب زمانه ای

صاف شده مکان ها زان مه بی مکان من

از تبریز شمس دین تا که فشاند آستین