از تبریز شمس دین تا که فشاند آستین

دیده بود مگر کسی در رخ تو نشان من

شاد شده زمان ها از عجب زمانه ای

صاف شده مکان ها زان مه بی مکان من

خشک نشد ز اشک و خون یک نفس آستان من