بجه چون برق از این آتش برآ چون دود از این روزن

سبوس ار چه که پنهان شد میان آرد چون دزدان

کشاند شحنه دادش ز هر گوشه به پرویزن

چو هیزم بی خبر بودی ز عشق آتش به تو درزد

چه خنجر می کشی این جا تو گردن پیش خنجر نه

که تا زفتی نگنجی تو درون چشمه سوزن

در جنت چو تنگ آمد مثال چشمه سوزن