در جنت چو تنگ آمد مثال چشمه سوزن

بجه چون برق از این آتش برآ چون دود از این روزن

چه خنجر می کشی این جا تو گردن پیش خنجر نه

که تا زفتی نگنجی تو درون چشمه سوزن

اگر خواهی چو پشمی شو لتغزل ذاک تغزیلا

بود کان غزل در سوزن نگنجد کاین دمت غزل است

که می ریسی ز پنبه تن که بافی حله ادکن