بود کان غزل در سوزن نگنجد کاین دمت غزل است

که تا زفتی نگنجی تو درون چشمه سوزن

در جنت چو تنگ آمد مثال چشمه سوزن

اگر خواهی چو پشمی شو لتغزل ذاک تغزیلا

که می ریسی ز پنبه تن که بافی حله ادکن

لباس حله ادکن ز غزل پنبگی ناید

مگر این پنبه ابریشم شود ز اکسیر آن مخزن