ز خوبان نیست عنین را بجز بخشیدن وجکن

نکاحی می کند با دل به هر دم صورت غیبی

نزاید گر چه جمع آیند صد عنین و استرون

صور را دل شده جاذب چو عنین شهوت کاذب

بیا ای شمس تبریزی که سلطانی و خون ریزی

قضا را گو که از بالا جهان را در بلا مفکن