خنک آن دم که فراش فرشنا اندر این مسجد

عجب این عیب از چشم است یا از نو یا روزن

مگر گم شد سر رشته چه شد آن حال بگذشته

که پوشیده نمی ماند در آن حالت سر سوزن

در این قندیل دل ریزد ز زیتون خدا روغن

دلا در بوته آتش درآ مردانه بنشین خوش

که از تاثیر این آتش چنان آیینه شد آهن