که آن روزی که می گفتم بد این جا پار شمس الدین

به لطف خویش یک چندی مهار اشترش دادت

وگر نه خود کی یارد آن که باشد یار شمس الدین

زهی فرقی از آن روزی که پیشش سجده می کردم

خرابی دین و دنیا را نباشد هیچ اصلاحی

مگر از لطف بی پایان وز هنجار شمس الدین

شب تاریک تو ای دل نبیند روز را هرگز