شب تاریک تو ای دل نبیند روز را هرگز

که آن روزی که می گفتم بد این جا پار شمس الدین

خرابی دین و دنیا را نباشد هیچ اصلاحی

مگر از لطف بی پایان وز هنجار شمس الدین

مگر از نور و از اشراق آن رخسار شمس الدین

عجب باشد که روزی من بگیرم جام وصل او

شوم مست و همی گویم که من خمار شمس الدین