مگر از نور و از اشراق آن رخسار شمس الدین

خرابی دین و دنیا را نباشد هیچ اصلاحی

مگر از لطف بی پایان وز هنجار شمس الدین

شب تاریک تو ای دل نبیند روز را هرگز

عجب باشد که روزی من بگیرم جام وصل او

شوم مست و همی گویم که من خمار شمس الدین

که بخت من چنان خفته ست که بیداری ندارد رو