صدقه تو به حق رفته و اندر شب آشفته

پس گوش چه می خاری هاده چه به درویشان

کم کن تو فزایش بین بنواز و ستایش بین

بگشا و گشایش بین هاده چه به درویشان

او حارس و تو خفته هاده چه به درویشان

هر لطف که بنمایی در سایه آن آیی

بسیار بیاسایی هاده چه به درویشان