ز آیینه ندیده ست او الا سیهی آهن

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن

از آب حیات تو دور است به ذات تو

کز کبر برآید او بالا مثل روغن

پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسد