کز کبر برآید او بالا مثل روغن

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن

ز آیینه ندیده ست او الا سیهی آهن

از آب حیات تو دور است به ذات تو

پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسد

از لذت آن بوسه ای روت مه روشن

گفتم به دلم چونی گفتا که در افزونی