سری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران

بیار عشوه اینک بهای عشوه صد جان

هزار جان به ارزد زهی متاع ارزان

تو عقل عقل مایی چرا ز ما جدایی

ستون این سرایی ز در برون چرایی

سرا که بی ستون شد نه پست گشت ویران

تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری