تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری

سری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران

ستون این سرایی ز در برون چرایی

سرا که بی ستون شد نه پست گشت ویران

شبی که مه نباشد غلس بود فراوان

تو پادشاه شهری و ما کنار شهری

چو شهر ماند بی شه چه سر بود چه سامان