شبی که مه نباشد غلس بود فراوان

ستون این سرایی ز در برون چرایی

سرا که بی ستون شد نه پست گشت ویران

تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری

تو پادشاه شهری و ما کنار شهری

چو شهر ماند بی شه چه سر بود چه سامان

مها تویی سلیمان فراق و غم چو دیوان