درافکن کهنه ای گر زر نداری

نه سنگی هم گشاید آب حیوان

مروت را مگر سیلاب برده ست

که پیدا نیست گرد او به میدان

تو را جز ریش کهنه نیست درمان

چو دستت بسته و ریشت گشاده ست

بجنبان ریش را ای ریش جنبان