چو آدم توبه کن از خوشه چینی

میان راه ترک دوست کردن

بغل هایت بگیرم همچو پیران

چو طفلانت نهم گاهی به گردن

چو کشتی بذر آن توست خرمن

دهان بربند گوش فهم بسته ست

مگو چیزی که می ناید به گفتن