چو کشتی بذر آن توست خرمن

بغل هایت بگیرم همچو پیران

چو طفلانت نهم گاهی به گردن

چو آدم توبه کن از خوشه چینی

دهان بربند گوش فهم بسته ست

مگو چیزی که می ناید به گفتن