بنه سر چون قلم بر خط امرش

بدان خورشید شرق و شمع روشن

مرو هر سو به سوی بی سویی رو

که هر مسکین بدان سو یافت مسکن

که هر بی سر از او افراشت گردن

که جز در ظل آن سلطان خوبان

دل ترسندگان را نیست مومن