بر هم دوزید عشق ما را

نی مرد شدی پدید نی زن

خاری که به باغ دوست روید

خوشتر ز هزار سرو و سوسن

بی منت ریسمان و سوزن

گر خانه عالم است تاریک

بگشاید عشق شصت روزن