از شوق تو باغ و راغ در جوش

وز بهر تو ساخت ماه خرمن

نستاند هیچ کس بجز تو

تاوان بهار را ز بهمن

وز عشق تو گل دریده دامن

ای دوست مرا چو سر تو باشی

من غم نخورم ز وام کردن