همچو اشترمرغ آتش می خورد در عشق جان

خون عاشق اشک شد وز اشک او سبزه برست

سبزه ها از عکس روی چون گل تو گلستان

ذوق عشقت چون ز حد شد خلق آتشخوار شد

هجر سرد چون زمستان راه ها را بسته بود

در زمین محبوس بود اشکوفه های بوستان

چونک راه ایمن شد از داد بهاران آمدند