سنبله پرسود و کژگردن ز اندیشه گران

ما ز سرسبزی به روی زرد چند افتاده ایم

در کمین غیب بس تیر است پران از کمان

لاله رخ افروخته وز خشم شد دل سوخته

آن گل سوری ستیزه گل دکانی باز کرد

رنگ ها آمیخت اما نیستش بویی از آن

خوشه ها از سست پایی رو نهاده بر زمین