رنگ ها آمیخت اما نیستش بویی از آن

لاله رخ افروخته وز خشم شد دل سوخته

سنبله پرسود و کژگردن ز اندیشه گران

آن گل سوری ستیزه گل دکانی باز کرد

خوشه ها از سست پایی رو نهاده بر زمین

غوره اش شیرین شد آخر از خطاب یسجدان

نرگس خیره نگر آخر چه می بینی به باغ